Mike Flanagan'ın yönetmenliğini üstlendiği 2013 yapımı Oculus, geleneksel korku kalıplarını kıran zekice kurgulanmış bir psikolojik gerilim filmidir. Hikaye, çocukken anne ve babasının gizemli ölümüne tanık olan ve bunun sorumlusu olarak lanetli bir antika ayna olan 'Lasser Glass'ı gören Tim ve Kaylie kardeşlerin etrafında döner. Yıllar sonra Tim, akıl hastanesinden çıkar ve artık yetişkin olan kız kardeşi Kaylie ile yeniden bir araya gelir. Kaylie, ailenin yaşadığı trajedinin gerçek sebebinin o ayna olduğuna ve onu yok etmeleri gerektiğine ikna olmuştur. Tim ise olanları çocukluğunun travmatik bir yanılgısı olarak görmeye başlamıştır.

Film, geçmiş ve şimdiki zaman arasında ustalıkla gidip gelerek izleyiciyi gerçeklik algısını sorgulatan bir labirente sürükler. Karen Gillan'ın canlandırdığı Kaylie karakterinin takıntılı kararlılığı ve Brenton Thwaites'in Tim rolündeki şüpheci duruşu, filmin gerilimini inşa eden temel taşlardır. Ayna, sadece bir nesne değil, zihinleri manipüle eden, algıları çarpıtan ve en karanlık korkuları somutlaştıran bir antitedir.

Oculus, sıradan 'jump scare' taktiklerine başvurmak yerine, izleyiciyi sürekli bir belirsizlik ve psikolojik gerilim içinde tutmayı başarır. 'Gerçekten ne oldu?' sorusu filmin sonuna kadar geçerliliğini korur. Yönetmen Flanagan, korkuyu kan ve şiddetten ziyade, güvenilir olmayan bir anlatım ve parçalanmış bir gerçeklik hissiyatı üzerine inşa eder. Bu özellikleriyle Oculus, izleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp, olayları çözmeye çalışan aktif bir katılımcıya dönüştürür. Eğer akıl oyunlarından hoşlanan, zihninizi zorlayacak ve sizi ekran başına mıhlayacak özgün bir korku deneyimi arıyorsanız, Oculus mutlaka izlemeniz gereken bir yapım.